O poema Penélope é o máis coñecido de Xosé María Díaz Castro. Despois de comentalo na aula propóñovos que o comparedes coa versión construída por Claudio Rodríguez Fer, que o transforma para darlle un novo significado.
Analizade as dúas visións contrapostas que se ofrecen de Galicia.
|
Penélope
Un paso adiante e outro atrás, Galiza,
e a tea dos teus soños non se move.
A espranza nos teus ollos se espreguiza.
Aran os bois e chove.
Un bruar de navíos
moi lonxanos
che estrolla o sono
mol coma unha uva.
Pro ti envólveste en
sabas de mil anos,
e en sonos volves a
escoitar a chuva.
Traguerán os camiños
algún día
a xente que levaron. Deus é o mesmo.
Suco vai, suco vén, ¡ Xesús María!,
e toda cousa ha de pagar seu desmo.
Desorballando os prados como sono,
o Tempo vai de Parga a Pastoriza.
Vaise enterrando, suco a suco, o Outono.
¡ Un paso adiante e
outro atrás, Galiza!
(Xosé María Díaz
Castro)
|
Ulises
Un paso adiante e outro máis, Galicia,
e a tea dos teus soños xa se move. A esperanza nos teus ollos faise circia. Ara o tractor e chove.
Un bruar de navíos moi lonxanos
estrolla o despertar como unha uva. Xa non te envolves en sabas de mil anos, nin en soños escoitas nunca a chuva.
Trouxeron xa os
camiños cada día
a xente que levaron. Somos os mesmos. Suco vai, suco vén, do río á ría non volveremos xa pagar máis desmos.
Desorballando os prados coma sono,
cruzaremos o espello con Alicia. Enterraremos suco a suco o Outono. Un paso adiante e outro máis, Galicia!
(Claudio Rodríguez Fer)
|