VERSOS CON AMOR

Durante esta semana a data do San Valentín serviunos como excusa para facer unha antoloxía de poemas de amor. Titulámola  VERSOS CON AMOR . Con ela a rapazada foise inspirando para o concurso  de microrrelatos convocado pola Esperela.

" ESA LUS "

             Como xa sabedes este ano dedícase o día das letras galegas a Xosé María Díaz Castro. Desde este blogue ( ver na barra da dereita) podedes acceder a moitas informacións e traballos sobre este escritor nacido nos Vilares (no concello de Guitiriz de Lugo). No intituto desta vila,que leva o nome do poeta ,están a desenvolver o proxecto educativo denominado A lus do mundo , para achegar a poesía de Díaz Castro aos escolares. Unha das iniciativas consiste en poñer música aos seus poemas , ás veces empregando melodías coñecidas e ás veces con composicións propias. 

Neste vídeo podedes  ver unha interpretación colectiva dedicada ao poeta co título "Esa lus"  . Tamén podedes descargar a base musical para cantárdela se vos presta.

 "Esa lus"

Esa mirada era especial,
xa que nacera no rural
e da terra ó ceo todo tiña o seu misterio
o neno Pepe escribirá 


Esa lus, esa lus
se o poema é só un nimbo de lus
son fragmentos de min mesmo 
o herdo, o mundo que me deron
se o poema é só un nimbo de lus


Esa lus, esa lus
se o poema é só un nimbo de lus
coma ventos fuxidos
por camiños esquencidos
se o poema é só un nimbo de lus

Más de once linguas que falou
pero unha soa que cantou,
á herba pequerrechiña e dende Parga á Pastoriza
Xose María escribirá


Un paso adiante, un paso atrás
Galiza sempre nel está
ardendo nunha bágoa ou ferido pola beleza
Díaz Castro escribirá

ONDAS DE VERDE E AZUL. ANA MARÍA FERNÁNDEZ

TÍTULO: Ondas de verde e azul
AUTORA: Ana María Fernández
EDITORIAL: Xerais
COLECCIÓN: Merlín






ONDAS DO MAR

Ondas do mar,
verdes ondas,
altas, baixas,
longas,
fondas;
ondas cun facho de escuma,
ondas que buscan fortuna,
ondas que son latriqueiras
e de ribeira en ribeira
saltan en máxicas dunas;
ondas que bican os fondos
e remontan altos tombos,
ondas que estralan,
que brúan;
ondas con dedos de chamas,
ondas que abraian e aclaman,
ondas que xuntan areas,
ondas que contan fazañas,
ondas que erguen montañas,
ondas do Sur e do Norte,
ondas que esconden a Vida,
ondas que tecen a Morte,
ondas pequenas, mainiñas,
ondas que cobren o mundo.
Moradoras da mariña,
mensaxeiras do profundo.

..................

SAÍA A SEREA

Saía a serea
con saia de mar.
Saía a serea,
cantando un cantar.

Saía a serea
con saia salgada,
cabelos de noite
e escama dourada.

Saía a serea
no mar do coído,
con tres margaridas
nun peto escondido.

Saía a serea
dun fondo castelo,
levaba unha cuncha
prendida no pelo.

Saía a serea
con moito esplendor,
saía soíña
buscando un amor.

E andaba ós menceres
cantando baixiño,
montada no lombo
dun mouro golfiño.

Que nade, que nade
a linda serea,
que teza mil ondas
en cada marea.


Que teza mil ondas,
que enfeixe cantares
para os mariñeiros
que sucan os mares.

VERDEDADES. YOLANDA CASTAÑO

TÍTULO: Verdedades

AUTORA: Yolanda Castaño

ILUSTRADOR: Xosé Tomás

EDITORIAL: Biblos, 2012.

Todos eses namorados

teñen parvo o corazón,

collen unha margarida

e danlle a ela a razón.

 ******************

 Hai unha planta malvada

que non vas poder crer:

váiselle pousar un becho

e axiña vaino comer.

 *********************

 Contemplando esta fermosa

 suave flor do algodón,

faime graza que puidese

converterse nun calzón!

*********************

 Mantense ergueito o carballo

e en mil anos non dá morto,

alén diso, as súas landras,

tamén manteñen os porcos

**************************

Din que o cardo non é lindo

mais, por que feo vai ser

se se adianta á primavera

e é o primeiro en florecer?

SOMBRA DO AIRE NA HERBA. LUIS PIMENTEL

OBRA: Sombra do aire na herba
AUTOR: Luis Pimentel
EDITORIAL : Galaxia. 1959

Tac, tac, tac

cuchara de pau

cunca de madeira

o meu neno

está na lareira.

Tin, tin, tin

cuchara de prata

cunca do pazo

o meu neno

está no regazo.

Ton, ton, ton

cuchara de ouro

cunca de cristal

o meu neno

é príncipe real.

..................

  Aquil neno
pincháballe os ollos 
ós paxaros;
e gustáballe ver saír
esa gotiña
de ar e de lus,
ise rocío limpo
de mañanciñas frescas
............
Logo botábaos 
a voar
e reíase de velos
toupar contra o valado
da súa casa,
con un ruído
moi triste
............
Creceu e foi de aqueles.

CIDADES. FRAN ALONSO

                    

TÍTULO: Cidades

AUTOR: Fran Alonso

EDICIÓNS XERAIS , 2013.

COLECCIÓN: Sopa de letras.

Eu vivín nunha cidade de iogur

con rúas de marmelada.

E edificios doces coma caramelo.

E nunha de ladrillo

con rúas de cemento,

e edificios fríos coma o vento.

E nunha de esparto

con rúas de manteiga,

e edificios porosos coma feno.

Eu vivín en todas as partes,

habitante do tempo.

Estudei nun pupitre de auga gorda

nunha escola onde o mar.

E no recreo ía pescar luras

na chalupa do meu avó.

Aprendía a escribir nunha clase pequena,

de persianas de sal.

No encerado nacían peixes,

e gamelas nos ollos do profesor.

Os meus compañeiros eran xoubas

e eu un tiburón.

O mar anegaba as rúas da cidae,

e tiñamos que nadar para salvarnos

ata que tocaba, sempre a tempo,

o timbre do recreo.

CONTOS DA RULA. CONCHA BLANCO

OBRA:  Cantos da rula
AUTORA: Concha Blanco
EDICIÓNS DO CASTRO, 2008 

A NOITE

As luces

producen sombras.

As sombras

danme arrepío.

Coas luces sinto calor

e as sombras danme frío.

  

Chega o día, vaise a noite

chega a noite, vaise o día.

Coa sombra vén a tristeza

e coa luz chega a alegría.

Fuxe, noite.

Vente, día.

Eu quixera que a noite

non me roubase a alegría.

O TREN

Non o paso ben

na estación do tren.

Maletas con rodas

maletas de man

mochilas ao lombo

que veñen e van.

Só faltan minutos

non trae retraso

dentro de moi pouco

estou nos seus brazos.

Óese un pitido

que anuncia a chegada

o tren, maxestoso,

amosa a faciana.

  

Todo é un bulebule

os nervios afloran

hai xente que ri

hai xente que chora.

Moitas mans saúdan,

cales delas serán

as mans que eu agarre

para non as soltar?

Papá! berro eu

botando a correr,

batendo contra todo

ata dar con el.

Amais das maletas

de distinta cor

papá trae un saco

cargado de amor.

É un saco invisible

cheíño de bicos,

para a súa familia

para os seus amigos.

Non o paso ben

na estación do tren.